16. sep, 2013

De Zichzelf vervullende voorspelling

 

 

.

 

Toen ik nog jong en fruitig was, had ik een baantje in een schoenmagazijn op de Herensingel voor 2 middagen in de week. Met wat ik toen verdiende kon ik mijn studie voor onderwijzer betalen.

 

Ja, zo ging dat toen in de jaren vijftig. De jaren na de 2e wereldoorlog, de jaren van de wederopbouw. Geen geld via een studiebeurs.

 

Ik woonde in Haarlem Noord en de Herensingel lag dicht tegen de Amsterdamsepoort aan. Ik ging er heen met de fiets. Dwars door de stad. Er liepen toen nog trams met het station Haarlem als het middelpunt van vele lijnen. Het was altijd een kunst om met je fiets niet in de rails van de tram te komen. O wee als dat gebeurde!! Je kunt meteen een nieuw wiel bestellen, er zat dan geheid een slag als een acht in. Op een dag zag ik dat gebeuren in de Kruisstraat bij een vrouw die voor me reed. Je zag het van tevoren al aankomen.

Ze waggelde al een beetje. Haar stuur ging een beetje richting rails. Ze leunde contra op haar fiets, maar werd als een magneet naar die ijzeren geul getrokken. Ja hoor, er was geen houden meer aan. Het voorwiel schoot in de rails en zij viel. Ik hielp haar overeind en zag dat haar knie behoorlijk bloedde. Gat in haar nylons (toen nog geen spijkerbroek). En gekreun van: auw, auw, auw!!! Gelukkig werd ze opgevangen door een andere voorbijganger en ik kon verder naar mijn baantje.

 

Dat zal mij niet gebeuren, dacht ik nog. De week erna, op dezelfde plek dacht ik weer aan wat er gebeurd. Oei, toch een beetje uitkijken, dit is best een beetje link. En ja, ook ik hing scheef op mijn fiets, raakte verstrikt met mijn voorwiel in de geul. En ook ik viel op de straat. Mijn voorwiel had een verschrikkelijke slag. Verder lopen en een flinke uitbrander van de baas, waarom ik zo laat was. Excuses werden niet geaccepteerd. Wat een tijd toen !!!

 

Ik moet vaak aan dit voorval denken. Waar je bang voor bent, gebeurt juist. Ik denk dat iedereen dat wel eens meegemaakt heeft en bij onze sport is het schering en inslag. Ik heb het soms al bij de aquitstoot. Veel te vaak neem ik hem te dun. Soms haalt hij het hoekje niet eens. En verdomt, als ik daaraan denk, gaat mijn bal ook voorlangs. Te dun, dus. Een driebander in de lengte zal toch niet klossen !!! Ja hoor, hij klost.

De “pseudo-therapeuten” onder ons zeggen dan altijd: “positief blijven en carambole voor carambole blijven spelen:” Makkelijk gezegd. Zet je gedachten  maar eens stil. Soms als ik niet goed in mijn vel zit, krijg ik al de kriebels als ik de naam van mijn tegenstander hoor.

Nee toch, moet ik tegen die ??? Dat lukt nooit. En dan lukt het ook niet.

 

Wie kent dat. Een gaatje achter bal drie. Van te voren denk je “niet achterom”. Jullie mogen een keer raden. Ja achterom. Volgende keer ietsje dikker nemen. Dan vindt hij in ieder geval niet het gaatje. Op hetzelfde moment denk je: als hij maar niet te dik is.

En wat denk je: te dik. Ga zo maar door, te dik, te dun, te veel effect, te hoog of te laag.

 

Onze helaas overleden Ge van der Kuijl kon daar ook veel over praten. En Ge had de oplossing voor dit psychische probleem. Hij zei dan tegen mij: veel oefenen. Zorg dat je patroon in je knuisten krijgt. Het moet er in gehamerd worden door eindeloos te herhalen.

En als je dat doet, laat je die slechte gedachte niet meer toe. Dan weet je bij de loop naar de tafel al dat je die bal blindelings kunt. En dan gaat hij ook goed.

Dit is wijsheid door ervaring. Zou dat ook helpen als je met je fiets in de tramrails dreigt te verdwijnen??

 

Oh nee er zijn geen tramrails meer. Het probleem is dan ook opgelost als er geen biljarts meer zijn.

 

 

Bron: Jan Larsen Info Club ’70 oktober 2011