Aflevering 28

Haarlem, 1 september 2021

Flow

 Vanmorgen op maandag 30 augustus had ik weer een afspraak met mijn fysiotherapeut.

En zoals gewoonlijk begint hij met de vraag : “Hoe gaat het ?” Nou.....was mijn antwoord, ik voel mij goed. Ik ben zelfs een beetje “euforisch”, maar al mijn spieren zijn stijf. Vroeger zou ik gewoon zeggen: “ik heb behoorlijke spierpijn”.

Hoezo?

En toen vertelde ik dat ik gisteren en eergisteren naar Drenthe ben geweest. En daar heb ik twee vriendinnen bezocht die ik al meer dan 50 jaar ken en nu al een kleine 2 jaar niet meer gezien had. Reden Corona en mijn vrees om het hele stuk (2½ uur) alleen te rijden. En dat laatste leidde tot als maar uitstellen. Maar...zo vertelde ik dat ik sinds 2 jaar heb ik een goede vriendin F. heb en die mij aan bood om chauffeur te zijn.

En toen was ik los. Ik vertelde hem dat mijn weekend zo geweldig was. Daarom ben ik nu zo euforisch.

Een vriendin R bood ons de logeerplek aan. (zie foto). Zij was herstellende van 2 zware operaties (slokdarmkanker en een besmette wond die niet dicht ging) . En het ging wonderwel goed met haar en was vol energie om weer helemaal de oude te worden.

De andere vriendin M. woont in Emmen en heeft sinds ruim een jaar een nieuw huis

die ze trots wilde laten zien. De zaterdag was voor R. en de zondag voor M.

Voor mij was het spannend om te zien of het tussen de dames zou klikken. Daarom had ik ook voorgesteld om zaterdagavond uit eten te gaan. Met R en F naar Westerbork, restaurant de Ar. Dat is een museumrestaurant. Je zit daar tussen honderden oude spullen één, twee soms drie eeuwen oud. Gesorteerd op de gebruiksplaats, zoals school, keuken, de mijnen, geografie, kapper, etc. Dat is een belevenis. En het eten is fantastisch. Voor iedereen aan te raden.

En eerst op zaterdagmiddag met drieën een fikse wandeling in de bossen van Witteveen naar een vennetje waar gezwommen kon worden en waar we een prachtige pad gespot hebben en op een bankje uitzicht hadden op het water met een uitgebreid veld waterdotters. Totaal ruim anderhalf uur, wel meer dan 6000 stappen.

Mooier kan het niet.

Op zondag kregen we na de rondleiding door het nieuwe huis van vriendin M., een heerlijke lunch, met zelf gemaakte soep van zoete aardappelen en kerrie en gember.

Overheerlijk.

Geen wonder, zei de fysiotherapeut. Allicht heeft u spierpijn. En had u tijdens het lopen ook last van uw rug en zenuwpijn in de heup? Dat viel alles mee, was mijn antwoord. Ik heb het allemaal goed kunnen volhouden. En lachend vulde ik aan: Maar de vriendinnen zijn allen een heel stuk jonger dan ik. En F is bijna de helft van mijn leeftijd. Dus ik wilde als oude man wel mijn best doen en me niet laten kennen.

En toen kreeg ik een lesje van mijn therapeut. Door uw ervaringen,zo beleerde hij mij, bent u in een FLOW geraakt. En in zo'n flow voel je veel minder pijn. Want het lichaam scheidt dan pijnstillende stofjes uit die beter werken dan welke pijnstiller dan ook. Als je alleen loopt voel je de pijn steeds erger. Maar worden de gedachten en je aandacht afgeleid dan voel je de pijn bijna niet meer.

Ik feliciteer u met deze ervaring. De dames hebben u schitterend in een flow gebracht en geholpen met de pijn bestrijding. Wouw, ik ben nu niet alleen gelukkig met mijn vriendinnen, maar ook dat ik nu weet wat een flow met je doet.

Goede les voor iedereen met pijn. Zoek liefdevolle mensen om je heen en ga met hen leuke dingen doen. Heb je geen dokter meer nodig.

Jan Larsen

Aflevering 27

Haarlem, 1 augustus 2021

Een dag om (nooit) te vergeten!

En van dit verhaal is elke letter waar. Niets is verzonnen.

Wij zijn van het gezin waarin ik ben opgegroeid nog met z'n zessen. De meeste boven de 80 en 2 tegen de 80 aan. Dus een oud stel. Maar we verheugen ons nog in een redelijke gezondheid.

De oudste van ons, zus H., werd aan het begin van juli jl. 89. Haar verjaardag moest gevierd worden, vonden haar vier kinderen. En dat hele stel is altijd een leuk gezelschap geweest. Vooral heel spontaan. Zoals over dingen niet te lang nadenken, maar meteen doen. En achteraf hadden we er altijd veel lol over. Er ging nl. nogal eens iets mis want...…. eerst een beetje nadenken over wat je wil gaan doen, zou geen kwaad kunnen.

Wij kregen alle zes een week voor de verjaardag van de oudste zoon P. (via de e-mail) een uitnodiging om op de feestdag ons in Dordrecht te verzamelen aan een kade om 10.45 uur voor een vaartocht over de Biesbos. Dat vond iedereen leuk, maar voor de jarige was het een verrassing. Dus mondje dicht. En om 13.00 uur was een brunch geregeld daar in de buurt.

Vol verwachting kwam iedereen met aanhang daar heen. Parkeren was een paar 100 meter van de kade. Het was behoorlijk winderig. Dus we waren wel een beetje bezorgd. En de feesteling werd gebracht door de jongste dochter. De organisator -zoon P- was niet aanwezig. Hij moest werken. Men had ons moeten zien. Strompelend en zuchtend met twee rollators zagen we uiteindelijk de tweede zoon druk praten met een jonge man. Heftig gesticulerend, armen zwaaiend en naar ons roepend ….”het kan nog even duren, we hebben overleg met de havenpolitie”.

Tussentijdse geruststelling van het komt goed....Maar er verstreek een uur en er gebeurde niets! Gelukkig stond er een bankje waar iedereen om beurten even op kon zitten. Na anderhalf uur kwam de mededeling dat de boot daar niet mocht aanleggen. Overtreding gaf een fikse bekeuring. Vanmorgen waren er al twee uitgeschreven. Overleg met iedereen. Het werd voor de zittenden ook een beetje erg koud.

Uiteindelijk werd de strompeltocht naar de auto's ingezet. Op naar het restaurant.

Iedereen pal achter elkaar. Niemand kwijt raken, want we kregen noch de naam van het restaurant, noch de straatnaam mee.

Het lukte zonder verlies uit de stoet auto's. Maar ook daar was de parkeerplaats ver weg. Een half uur te vroeg werden we aan een lange tafel geplaatst ,waar de stoelen nog aangeschoven moesten worden.

Op zich was het een leuke locatie aan het water. Maar zoon P. was er zelf kennelijk niet geweest om te kijken of het wel geschikt was voor deze leeftijdgroep. Alles geregeld via het internet of telefoon. Het was er al behoorlijk vol. En we merkten toen dat we elkaar niet konden verstaan. Het gebouw was opgetrokken van staal beton en glas. Alles weerkaatste naar alle kanten. Zelfs de naaste buur kon je niet verstaan. De helft had al gehoorapparaatjes. En na het lange wachten moest men ook zo snel mogelijk naar het toilet.

Dat was een onderneming. Aan het eind van de zaal was een smal stalen wenteltrapje naar beneden. De feestelinge -redelijk aan het gewicht en met rollator- moest met twee man naar onderen ondersteund worden. Daar geholpen door de dochter en vervolgens weer naar boven getakeld.

Eenmaal aan tafel  mochten we vrijelijk kiezen. Sommigen namen een voorgerechtje of een soepje.

Anderen alleen het hoofdgerecht. Ikzelf en mijn jongste broer Frank (bij jullie wel bekend) hielden het eenvoudig: geen voorgerecht. Drankje dus.

Maar we moesten wachten tot iedereen zover was dat het hoofdgerecht tegelijk opgediend kon worden.

Anderhalf uur later kreeg ik mijn 2 garnalenkroketten met frites en mayonaise.

Smakelijk eten!!!!!

En gezellig bijpraten was niet mogelijk.

Tegen drieën stonden we op en één zei met een brede grijns op haar gezicht:

     “Dit was om heel snel te vergeten”....

Vielen er meteen een paar in met de woorden:

     “deze dag zullen we nooit vergeten”.

Jan Larsen

Aflevering 26

Haarlem, 1 juli 2021

Brengt iets nieuws ook geluk?

Tien jaar geleden verhuisden we van een groot huis in Haarlem-Noord naar het koop- appartement, aanleunend aan het Reinaldahuis.

Wat toen meeging was een grote zwarte 3-zits bank met bijbehorende fauteuil.

Toen paste dat goed in onze voorkamer. Maar nu -veel kleiner behuisd- was dat ding buiten proporties.

Nadat Anne was gaan hemelen heb ik als een van de eerste dingen die “zit” weggedaan. Naar de kringloop. En in ruil daarvoor stond daar een 2 zitsbankje en draai-zitstoel.

Wat een ruimte kreeg ik ineens. Maar “zitten” was niet comfortabel. Te krap, te korte zitplaats en lelijke grauwgrijze kleur. Maar in die periode had ik meer aan mijn hoofd en liet het spul maar gewoon staan. Ik zat er nauwelijks op. Wel had ik mij via een nicht (ergonome) een elektrische gemakstoel aangeschaft. Beige/bruin van kleur.

Dat was “mijn” stoel. Maar samen was het een zooitje.

Toen ik 2 maanden geleden weer eens bezoek kreeg en het stel tegenover mij op dat bankje zag zitten, schaamde ik me en nam het besluit: nu moet er iets moois , nieuws komen. Maar de winkels waren nog niet vrij toegankelijk, dus was ik aangewezen op een webshop. Vriendin F. hielp me daarbij. Na een middag speuren, uitmeten en vergelijken, hadden we de keus gemaakt.

Over 2 maanden zou er geleverd kunnen worden: een wat kleinere 3 zitsbank, een fauteuil en een middentafel.

Die laatste kon eerder geleverd worden. En toen hij kwam was het net een IKEA bouwpakket. Een zijkant, daartegenaan bovenblad, glazen tussenblad en vloerblad op wieltjes.

Dat werd een volle dag werken en zwaar dat dit ding was..... pppfff....

En eind vorige week kwam het zitgedeelte. Ik had geregeld dat het oude spul opgehaald zou worden door de kringloop.

Gelukkig hoefde ik niets zelf in elkaar te zetten. En jl. zaterdag kwam vriendin F.

“proefzitten”. We waren allebei zeer tevreden.

Alles keurig in de goede kleur, passend bij de gemakstoel, heerlijk zit/lig comfort. En gelukkig eromheen meer dan voldoende leefruimte.

Geeft dit je dan ook meer geluk?

In een paar dagen tijd een onheilstijding dat een volle neef (mijn geboorte jaar) was overleden. Het komt nu toch wel erg dichtbij. Een mededeling dat een hele lieve nicht  weigerde zich te vaccineren (angst en niet te overtuigen). Een goede vriendin van 70, die op haar verjaardag hoorde dat ze borstkanker had. Ze was nog gelukkig dat ze binnen een week opgenomen kon worden in het ziekenhuis. Waar je gelukkig van kunt worden.

De eerste wedstrijd voetbal halfliggend op de nieuwe bank gezien. Nederland verliest kansloos.

Als dat zo doorgaat......ik heb het telefoonnummer van de kringloop al klaar liggen.

Toch ziet het er mooi uit. Zie bijgaande foto.

Jan Larsen

Aflevering 25

Haarlem, 1 juni 2021

                                       Nep....het verkeerde been

De tijden veranderen. Wat vroeger een zekerheid was, is het tegenwoordig maar de vraag of iets waar is. In de media wordt gegoogeld met de waarheid. Ze kunnen gezichten veranderen en stemmen echt laten lijken. Heeft hij/zij het nou echt gezegd? En is hij/zij het nou wel of niet?

Hier in het Reinaldahuis woont Jan Smit. Daar gaan we al. Woont de zanger/presentator echt hier? Nee, het is iemand die toevallig dezelfde naam heeft. Net als ik is hij 85. En dat is echt waar.

Deze 85 jarige Jan Smit heeft jaren lang voor het maandblad Reinalda columns geschreven. Een genot om te lezen. Maar door bezuinigingen werd het blad opgeheven.

En in de coronatijd zat Jan veel binnen en heeft zijn columns gebundeld in een boekje. Ik kreeg een presentexemplaar.

Deze Jan maakte er een sport van om mensen in zijn verhalen op het verkeerde been te zetten.

Ik laat hieronder een bloemlezing zien van “nep” verhalen en of beweringen. De moeite waard.

Iemand hier in huis was mateloos verdrietig. Hij schonk zich een borrel in. De dominee kwam op visite , zag in de rechterhand van de droeve man een borrelglas met jenever. De dominee vroeg: “Zo , is dat je enige troost? “Nee, zei de man, in de kelder heb ik nog drie flessen”.  Hoe gauw verkeerd geoordeeld.

De pastoor vertelde in de klas van de basisschool dat God de mens geschapen heeft.

Henkie stak zijn vinger op en zei: “Mijn vader zegt: wij stammen af van de apen”. Antwoord van de pastoor: “Zeg maar tegen je vader dat wij met jouw familie niks te maken hebben”.

Een jongetje van zes schreef: “Ik heeft geen potlood”. De juf zei: “Fout, ik heb geen potlood. En: “de school heeft geen potlood. Het ventje zei: wat een rot school. Ze hebben niet eens een potlood”.

Een vader zei eens tegen zijn zoon: “Jongen, het wordt tijd dat je wat gaat leren, dus haal ik je van school!”

Het Nederlands is een levende taal. Woordkeus en gezegdes veranderen. De jongste generatie is daarin vindingrijk en taalgevoelig. Voorbeelden daarvan zijn:

'dat trek ik niet meer' ík ben gewoon into you, weet je wel' dat gaat hem niet worden'

'super leuk, cool en gaaf', 'daar ben ik een beetje klaar mee'.

Een hele mooie passage van onze Jan Smit is de volgende: Wie zijn hoofd vult in plaats van zijn zakken, kan nooit beroofd worden.

En dan de volgende!!!!!!

Achter de toonbank van de winkel stond een engel.

Ik vroeg: 'wat verkoopt u hier?' Wat U maar wilt. Eigenlijk alles'

“Vrede, zou ik graag willen, overal”zei ik. “En nergens meer onderdrukking. Geen honger , geen jaloezie, geen corruptie. Veel hoop, erg veel hoop in ieders leven. En een thuis voor elke vluchteling“.

“U begrijpt mij verkeerd“, zei de engel.

“Wij verkopen geen vruchten, enkel zaden.......”

Daar moet je even over nadenken.

Zelfs in je dromen wordt je soms op het verkeerde been gezegd.

In mijn droom liep ik op een zonnige dag in de natuur. De eerste persoon die ik tegen kwam zat aan de kant van een sloot. Wat doet u daar? vroeg ik. Spijkers op laag water zoeken.

De tweede verkocht knollen voor citroenen. De derde hield ieder passant tegen en spelde wat op de mouw.

Weer verder had iemand een grote zeef in zijn handen. “waar is dat voor?“ vroeg ik.

“Daar stop ik Haarlemmers in”. Hij stond daar bekend als de muggenzifter.

De volgende persoon stond met zijn rug naar mij toe. Toen hij mij bemerkte, begon hij uit zijn nek te kletsen.

Toen werd ik gelukkig wakker.

Alles verandert en veel wordt afgeschaft. Hier in huis zei iemand: “ik hoop dat ik dood ga voor ze de hemel afschaffen!!!”

En nu is het D...woord toch gevallen. Daarom dan nog het antwoord van iemand  die dit hoorde:

Nou, van de hemel moet je het ook niet hebben. Daar wordt je in een kist en op een baar in geschoven.

Mijn motief is dus: pluk de dag......maar laat wat hangen voor morgen!!!!!

P.S.

De houtwurm had het naar zijn zin. Hij zong uit volle borst toen hij zijn voedsel binnen liep:     “de palen in..... de laden op......

Er zijn twee soorten genen. De genen die het weten en de genen die het niet weten!!!

Tot slot: een dove heeft gehoord, dat een stomme heeft verteld dat een blinde heeft gezien dat een lamme heeft gelopen. (titel van deze column: het verkeerde been)

Jan Larsen

Aflevering 24

Haarlem, 1 mei 2021

                                                 Mijn 4 mei

In vorige columns heb ik regelmatig gesproken over vrijheid. Dit n.a.v. 75 jaar vrijheid na de tweede wereldoorlog. Ook omdat de maand mei daartoe uitnodigt.

Aan het begin van deze maand komen 4 en 5 mei in zicht. In de vorig jaar geschreven column (nr.14) maakte ik in een tussenzin heel kort melding van het feit dat ik namens de Reinaldagroep een krans mocht leggen bij het monument hier in het park.

Dat heeft mij toen erg aangegrepen. Slechts via de groepsapp van onze vereniging vertelde ik dat dit in het Haarlems Nieuwsblad heeft gestaan.

Maar de echte reden van mijn emoties vertelde ik nooit. Namelijk de volgende column was weer in juni en dan terug blikken naar begin mei, valt niet goed. Maar toen al dacht ik, dat nu -een jaar later- de tijd was gekomen daar iets meer over te vertellen.

In de zomer van 1963 zijn Anne en ik getrouwd. Precies 9 maanden + één dag later werd onze zoon Albert-Jan geboren. Dat is dus een vruchtbare huwelijksnacht geweest!!!!! In het ziekenhuis via de keizersnee. Er waren aan weerskanten van de baarmoeder 2 gezwellen gegroeid die een normale geboorte verhinderde. Bij de keizersnee werden ook deze gezwellen weggenomen.

En de datum van de geboorte was......4 mei 1964.

We waren beiden intens gelukkig. Toen al vroegen we de arts of het niet een dagje later mocht komen. De urgentie was te groot. Dus werd het 4 mei.

Iedereen van de familie en vrienden adviseerde ons de verjaardag een dag later te vieren. Want na zo'n zware ingreep was Bevrijdingsdag toch een prachtig symbool.

Na een week of twee mochten Anne en de kleine naar huis en begon ons gelukkige jonge leven. Nou ja, twee dagen na de geboorte stond ik al weer voor de klas. Tegenwoordig heet dat groep 7, maar toen was dat klas 5. Ouderschapsverlof...daar had men nog nooit van gehoord.

Toen sloeg het noodlot toe. 4 ½ maand later (6 dagen voor mijn verjaardag) stierf onze kleine aan hersenvliesontsteking.

Als in een roes zijn de dagen erna – met eredienst – begrafenis – kaartje opstellen – toespraak maken – afspraken met instanties regelen – voorbij gegaan. De dag na de begrafenis stond ik weer voor de klas. Rouwperiode....nooit van gehoord.

En zo was dat in die tijd....je moet flink zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik gehuild heb. Maar de pijn van binnen zal ik nooit vergeten.

Het geloof van vroeger (katholiek) heb ik al lang achter me gelaten. Je moet zelf wat van het leven maken. Dat heb ik proberen te doen. En over het algemeen is me dat redelijk gelukt.

En toen werd het 1 mei 2020. Ik kreeg een mail van het huis hier met het verzoek de krans te leggen op 4 mei.       MIJN datum....     ONZE datum.

Er ging van alles door mij heen. En dan plotseling hier achter het scherm van mijn computer kwamen uit het niets de tranen. Niet te stoppen. Minuten lang.....

En het was net of er een klein stemmetje van boven zei: ik zal die ouwe daar beneden even bedanken dat hij me na al die jaren niet vergeten is.

Dat waren dus mijn diepere emoties bij die kranslegging van 2020.

Ik denk dat Anne van boven glimlachend meegekeken heeft.

Jan Larsen

Aflevering 23

Haarlem, 1 april 2021

Geen dag meer hetzelfde!

In deze coronatijd heb ik een beetje een vast patroon om mijn dagen door te komen.

Na mijn wekker hartgrondig verwenst te hebben, en mijn ergernissen binnensmonds onverstaanbaar in mijn kussen gedeponeerd te hebben over het net gehoorde nieuws van 8.00 uur, besluit ik toch maar een kwartiertje later, mijn inwitte benen buiten boord te gooien.

Voor ik mijn humeur weer op orde heb, moet er het een en ander gebeuren. In ieder geval het indirect licht (Led) boven de keukenkastjes aan. Dan zie ik het koffiezetapparaat beter. Want dat is het volgende grote doel. Zonder koffie geen dag om te genieten. Dan een half uur poedelen in de badkamer. Vervolgens minstens vijf minuten (soms een kwartier) overdenken welke kleren ik vandaag zal aantrekken en dan het ontbijt klaar maken. Zachtjes hoor ik het doorlopen van het water in de koffiemaker. Dat is geruststellend. Staat mijn boterhammetje op de eetkamertafel klaar met daarnaast een dampend kopje koffie.... Dan met mondkapje voor, naar beneden voor de kranten. De Volkskrant en het Haarlems Dagblad. Eenmaal weer boven ,dan kan de dag beginnen. De ellende van de wereld consumeren, met een hap brood in mijn mond.

Intussen is het “bromhumeur” van een uur eerder verdwenen, en de ellende uit de kranten glijden gelukkig vrij snel van mij af.

Zo dat is dan het begin van elke dag. Bijna elke dag!

Vrijdag 12 maart belde onze voorzitter Remco op. Gelukkig had ik mijn 2e kopje koffie naast mij staan. Ik heb slecht nieuws voor je, zo was zijn inleiding. In een flits ging van alles door mijn hoofd. Iemand ontslagen door corona? Iemand heeft een ongeluk gehad? Iemand die zijn lidmaatschap  heeft opgezegd? Nee , het was erger.

En hij vertelde het lot van onze Kees de Groot en zijn vrouw Gerda.

En dan zie ik meteen Kees voor me staan, zoals hij de biljartzaal binnenkomt. Een beetje schuifelend en rondkijkend. Altijd met weinig woorden, maar supervriendelijk. Goede avond zei Kees dan en met een consumptie neemt hij plaats aan de zijkant en wacht geduldig tot het zijn beurt is om te spelen.

Die bescheiden maar ook humoristische man ligt nu in het ziekenhuis te knokken voor zijn leven.

En dat beeld laat mij niet los. En dan het bericht van Wil een paar dagen later dat ook zijn vrouw er slecht aan toe is. En ook zij is opgenomen en zij liggen nu naast elkaar wachtend wat het lot hen brengt. Overgeleverd aan de goede zorgen van het verplegend personeel.

Maar vanaf nu is geen dag voor mij hetzelfde. Wat zouden die twee nog tegen elkaar zeggen? Blijven ze knokken, of leggen ze het bijltje erbij neer?

Even een opleving. Kees is van de beademing af en overgeplaatst naar een verpleeghuis om te revalideren.

Dan weer een domper. Kees is weer terug in het ziekenhuis. Hij kreeg een herseninfarct. En Kees is onrustig en opstandig. Ik hoor hem bijna zeggen: “Ik wil dit niet!” Kees die rustige man is opstandig. Zo ken ik hem niet.

Het krantennieuws lees ik nu 's morgens via de “koppen”. Veel vaker kijk ik op mijn mobiel naar de app's en de e-mails of er van Kees en Gerda nog nieuws is.

De regelmaat, het patroon zoals ik elke dag begin, is verbroken.

En hoe wrang: jl. zondag (28 maart) was Kees jarig en werd 81. Dat heeft Kees niet meer bewust meegemaakt. En de dag erna verslechterde de situatie. Met de familie was al afgesproken om geen levensverlengende behandelingen te doen.

Kees kwam dinsdag naar huis, naar het huis waar hij zijn levenlang gewoond heeft. Gerda mocht ook naar huis. En de familie kon afscheid nemen.

Ik had nog zo graag willen zeggen: Kees, wordt alsjeblieft weer beter. Kom gauw naar huis met Gerda  en laat het weer zo zijn als vroeger! Jij bent ons rustpunt in ons cluppie! Geeft mij mijn dagpatroon weer terug!

Op een andere manier kwam je wel naar huis. Je kwam om afscheid van ons allemaal te nemen. Gisteren woensdag 31 maart 2021 om kwart over negen 's avonds heb je ons voor altijd vaarwel gezegd.

We rouwen om je. We wensen alle nabestaanden veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Speciaal voor Gerda heel veel lieve groeten en kracht.

Na overleg met het bestuur heb ik gebruik mogen maken van de aantekeningen van dochter Miriam . Daarvoor hartelijk dank en voor Miriam heel apart mijn condoleances.

Jan Larsen

Aflevering 22

Haarlem, 1 maart 2021

Je komt er wel in...maar hoe kom je eruit!

Jongstleden vrijdag moest ik voor een behandeling aan mijn rug naar het ziekenhuis. Van tevoren kreeg ik vele voorschriften: Geen bloedverdunners (twee dagen voor de behandeling), geen auto rijden, identiteitsbewijs bij je, ook de lijst van medicijnen die je gebruikt. Alles had ik keurig geregeld. Een oud-medewerkster van het Reinaldahuis (nu gepensioneerd en vrijwilligster) kreeg voor een ochtendje mijn auto. Die reed me heen en terug. Mijn handtas met alle bescheiden over mijn schouder. En voor de arts van de pijnpoli een verrassing: het bewijs dat ik al voor de eerste keer gevaccineerd was tegen corona. Daar waren ze inderdaad echt blij mee.

Zonder enig probleem kwam ik waar ik wezen moest. Het lopen is de laatste tijd wat lastiger, maar met opgewekt humeur melde ik me bij het aanmeldingsloket.

Wachttijd... 1 ½  minuut. Ik kreeg een electrobehandeling. Een naald tussen de wervels door in de zenuw. Dan vijf minuten warmte en electro erdoor heen. En dan gaat u maar....! Het moment dat de naad de zenuw raakt was heftig (ondanks de verdoving). Het zoeken naar de juiste sterkte van de stroom was een ernstig moment. Gedurende een paar seconden ging mijn rechterbeen schokkend alle kanten op en neer onder helse pijn. Je spieren laten je dan geheel in de steek. Maar de arts gaf de twee assistenten snel de waarschuwing “minder...minder...” Vanaf dat moment was alles te dragen. Al snel mocht ik gaan....

Ja, wat denk je... niet naar huis. Ik werd in een rolstoel naar een zijkamertje gereden, en daar op een brancard gelegd. U moet hier een poosje bijkomen, zei een erg gedienstige verpleegkundige. Nee, uw chauffeuse hoeft voorlopig nog niet te komen.

Nog niet waarschuwen. Wij zeggen wel wanneer het zover is.

Na vijf minuten vond ik het zat. Mijn benen opzij en de grond zoeken. De verpleegster er meteen bij. Niet ongeduldig worden... FF. proberen. Wat je dan voelt is met geen pen te beschrijven . Eén stevig been en de ander een losse flodder die doelloos ernaast zwabberde. Geen enkele steun. En de verpleegster wist al wat er ging gebeuren. Stond aan de goede kant en hield me tegen. In de 20 minuten erna herhaalde dit tafereel zich. Toen kon ik heel voorzicht rechtop staan. Maar géén stapje.

Pas na een ½ uur mocht ik mijn begeleidster app-en dat ze mocht komen. Doch  ik werd weer in een rolstoel gezet die een vrijwilligster mee naar de 1ste verdieping had gebracht. Tot aan de lift en die lange gang door is veel te ver voor u. Dus werd ik -volstrekt invalide naar de lift gerold.

De rolstoelvrijwilligster (een grijzige vriendelijke dame) liet de lift geroutineerd naar boven komen. De rolstoel met mij erin en zij erachter vlot naar binnen. En gedienstig als ik naar dames ben, drukte ik op het “sluit-de-deuren-knopje”. Ho,ho...het andere knopje, hoorde ik achter me. Zo blijft ie open !!!! en een gehaaste arm schoof langs mijn hoofd naar het bedieningspaneel en er werd op het “deuren-open-knopje” gedrukt. Ik zei nee... hier moet u zijn , terwijl ik weer op het goede knopje drukte. Per slot van rekening zaten die knopjes op mijn hoofd-, handen-, ooghoogte.

Toen zij weer...die andere!!! anders blijft hij open en weer die arm langs me heen. Dit herhaalde zich drie keer. En elke keer keek de grijzige dame even met haar hoofd buiten de lift of er iemand daar op een knopje drukte. Ja, dan blijft die deur natuurlijk open. Hij doet het niet...zei ze wanhopig.

Ik wachtte tot zij even niet oplette en drukte snel op het goede “sluit”-knopje.

Ja, zei de dame triomfantelijk, ziet u wel: "nou doet ie het".

Toch de parterre bereikt. Op naar de hoofduitgang met de draaideur. Ik hield me nog net in om te vragen: "weet u welke kant de deur opdraait?" Keurig werd ik naar mijn eigen auto gerold,  die  precies op tijd arriveerde.

Met tranen op mijn gezicht schoof ik voorzichtig naar binnen. Mijn chauffeuse keek naar mij en vroeg: "heeft het zo pijn gedaan?" Nee, ik moet zo verschrikkelijk lachen.

Want je komt hier wel in... maar hoe kom je eruit ?

Jan Larsen

Aflevering 21

Haarlem, 1 februari 2021

                              Cadeautjes in Coronatijd

Het was nog vóór de coronatijd. Ergens in april. We mochten nog alles in het oude normaal.

Ik heb jullie in een eerdere column geschreven dat ik mijn caravannetje verkocht had aan een onderwijzer P. hier in Haarlem. Hij is er erg gelukkig mee. We beloofden elkaar toen dat we eens een glaasje zouden klinken op de verkoop. Tevens vonden we het beiden leuk elkaar beter te leren kennen. Maar eerst moest er gekampeerd worden. De zomer ging voorbij. Ik dacht: daar hoor ik niets meer van. Maar ergens in september kreeg ik toch de uitnodiging: “kom je een glaasje drinken”?

En dat was op het dakterras van zijn vriendin F. in Haarlem-Noord.

We zaten op veilige afstand van elkaar en het werden twee heel gezellige uurtjes. Zij is 44 jr. jong en hij 48 jr. jong. De twee jongens (12 + 13 jaar) van vriendin F. waren bij hun vader. En ik hoorde dat die twee knullen hun meester aan hun moeder gekoppeld hadden. Want beiden hielden erg veel van motorrijden.

Bij dit gezellige onderhoud kwam ook mijn hobby voor tekenen aan de orde. Zijn vader C. en hun hond Boris waren een paar jaar geleden overleden. Hij had wel foto's maar hij wilde ze graag samen op één afbeelding. Je krijgt de foto's wel opgestuurd.

Een paar weken later kon ik keuze maken uit een aantal afbeeldingen van C. en Boris.

Vlak voor Sinterklaas was het klaar. Ik maakte een mooi gedicht erbij en bracht het naar het adres van vriendin F. Op pakjesavond werd het uitgepakt.

Al de volgende dag kreeg ik van F. een geëmotioneerde app. Met heel veel dank . Ze waren er zo blij mee. Zelfs mijn vriend had het niet droog kunnen houden. Foto erbij: een zoontje op schoot om vriend P. te troosten. Dit zullen we nooit....nooit...vergeten.

Daarmee was de kous af.... Dat dacht ik. Maar al de volgende dag kreeg ik van F. nog een app. Met een uitgebreider verslag van die avond. Ik antwoordde er tevreden op. En weer kwam er een app. over haar ex (alcohol) en de moeilijke tijd die ze gehad had.

En zo ontstond er een berichtenwisseling tussen haar en mij die steeds vertrouwelijker werd. Natuurlijk vertelde ik over mij zelf ook persoonlijke dingen.

Een maandje later vroeg ik (almaar via de app) aan de vriend P. of hij op de hoogte was van deze vertrouwelijkheid. Een warme app. terug. Ja , F. had het hem verteld en hij genoot van de warmte die was ontstaan tussen haar en mij. Dat gaf mij rust en het was een uitnodiging om door te gaan. Zij deelde met haar vriend P. ook delen van de berichten die zij met mij had.

Wat later schreef zij dat zij werkte onder haar baas de minister Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Zij was belast met een project voor beleidsvoornemens gecoördineerd door de “Wetenschappelijk raad voor het Regeringsbeleid” voor de komende 50 (!) jaar onder de titel : Samenleving in verscheidenheid.

Acht verschillende departementen doen daar aan mee. Zij zelf is communicatiedeskundige -afgestudeerd in Amsterdam.

En toen de vraag: Jan, wil jij vanuit jouw eigen positie eens nadenken over dit onderwerp en dat schriftelijk aan mij doorsturen. Wil je dit doen?

Hoeft niet hoor, om mijn beslissing makkelijker te maken.

Ik voelde mij best vereerd. Waar een tekening toe kan leiden.

En de laatste paar dagen heb ik al vier velletjes vol getypt. Dit houdt mij bij de les en ik heb het gevoel dat ik nog midden in de maatschappij sta.

Voor mij zijn dat cadeautjes:

-een lieve app vriendin

-een super aardige onderwijs vriend

-en een uitdaging tot een bijdrage aan beleidsvoornemens van ons land.

En dat in coronatijd. Dat houd me van de straat.........

Jan Larsen

Aflevering 20

Haarlem, 31 december 2020

Oudejaars column 2020

De Oudejaarscolumn 2020 van Jan Larsen was hier voor iedereen op deze website te lezen, Club70-leden én buitenstaanders. 

De inhoud dit keer was evenwel uitsluitend bestemd voor Leden van Club70.

Daarom is de tekst, in overleg met alle betrokkenen, verwijderd en zal door de secretaris individueel aan alle leden worden toegezonden per email.

Volgende maand zal aflevering 21 gewoon weer op de site geplaatst worden.

Aflevering 19

Haarlem, 1 december 2020

Mensen met een handicap

Afgelopen week is Corrie van Gorp gestorven. Een multi-talent.

Ze begon als balletdanseres, en was later de gevierde diva naast Wim Sonnevelt, Willem Nijholt en André van Duin.

Ze trad ook op met een soloprogramma.

Geboren in het jaar 1942 en gestorven op 22 november 2020.

Ze is dus 78 jaar geworden.

In de afgelopen paar dagen kwamen er vele terugblikken op TV langs en die lieten zien welk een groot talent ze had.

Maar het is niet alles goud wat er blinkt. Velen kijkers zal het ontgaan zijn, maar in de jaren 2007 tot 2009 is Corrie overvallen door een onbeschrijfelijke angst om op te treden. Een soort “faalangst”. Ze is verhuisd naar Aruba en kwam hier niet meer in de publiciteit. Ze durfde het toneel niet meer op.

Twee Jaar geleden is zij na maanden van voorbereiding en overreding nog even het toneel op geweest. Dat was bij het feest van 100 jaar bestaan van theater Luxor in Rotterdam. Maar dan moest Paul de Leeuw meezingen anders kwam ze niet. Ze zong: “diep in mijn hart”. Daar werd zij voor haar oeuvre groots geëerd.

Waarom vertel ik dit hier? Toen ik dit hoorde dacht ik ineens weer aan een hele bekende biljarter uit Haarlem. Uit een echte biljartfamilie.

Namelijk Bertje Engwerda. Het verkleinwoord was ter onderscheiding van zijn vader

Officieel: Lambertus (Bert) Engwerda zoon van Bert Engwerda: café-eigenaar in de Lange Begijnenstraat. Vlak bij de Toneelschuur.

Vader en zoon Engwerda konden beiden goed biljarten. Maar zoon Bertje werd al snel veel beter dan vader. Ik heb menig partij tegen hem gespeeld in de kaderklasse.

Bertje was 10 jaar jonger dan ik, geboren een paar dagen voor de bevrijding in 1945.

Het was altijd prettig toeven bij de familie. Vader was een geboren Amsterdammer en bij hem was het altijd een gezellige “kroeg-sfeer”. Helaas is Vader veel te jong overleden (nog geen 50 jaar).

Bertje was geen type om de horeca in te gaan. Maar we bleven hem nog een aantal jaren tegen komen bij de competitie. Een jaar of 15 geleden trok Bertje zich bijna geruisloos terug uit de biljartwereld.

En voor ingewijden was dat logisch. Want Bertje kreeg -net als Corrie van Gorp- faalangst bij het spelen. Het was moeilijk om ernaar te kijken. Hij wilde stoten, maar kreeg zijn keu niet vooruit. Opnieuw aanleggen, maar weer stokte het. Zo...wel 10 of meer keren per carambole. En de kwaliteit van spelen vloog omlaag. Eigenlijk dramatisch. Het besluit te stoppen begreep iedereen.

Ik heb hem een jaar of vier/vijf geleden hier nog gezien, want hij bracht voor de apotheek medicijnen weg. Hij deed dit op aanraden van zijn dochter die apothekeres was. Hij was toen heel vrolijk en gezond.

Maar toch schrok ik door de overlijdensadvertentie op 22 september jl. Bertje was overleden in de leeftijd van 75 jaar.

Een hele goede biljarter en een fijn mens. Maar die handicap blijf ik me nog het meest herinneren.

Jan Larsen

Aflevering 18

Haarlem, 1 november 2020

Beter Horen

Een jaar of twee geleden liet ik mij overhalen om naar een “hoorspecialist” te gaan.

Dit advies werd mij gegeven door een gepensioneerde huisarts die hier bij mij in het Reinaldahuis woont. Hij had zelf ook oordopjes en was zeer tevreden.

Ga naar Beter Horen in Heemstede. Hele persoonlijke bediening en klantvriendelijk.

Nou, dacht ik, een huisarts weet wel wat en kan ik vertrouwen.

Dus op een goede dag zat ik daar met een koptelefoon op een knopje te drukken.

Bij elk hoog of laag piepje een drukje.

Tja, uw gehoor is inderdaad niet al te best meer, legde de vriendelijke dame mij uit.

En  met een ½ uur stond ik buiten met twee doosjes: een voor beide oren een gehoordoppie en een voor een stuk of 30 superkleine mini batterijtjes. Om de twee dagen een nieuw batterijtje erin doen, was de opdracht. Ik mocht ze zonder verplichtingen 14 dagen uitproberen.

Thuis gekomen ben ik ongeveer een uur bezig geweest om de apparaten mét batterijen in mijn oren te frommelen. Intussen was ik al twee batterijtjes kwijt. Bij het inzetten vielen ze uit mijn plompe vingers op het hoogpolig kleed van mijn zithoek.

Nooit meer terug te vinden. Les.... dit soort dingen moet je niet doen vanuit de luie zetel van de zithoek, maar aan de eettafel met gladde ondergrond op en onder de tafel. Ik had toen al een hekel aan die dingen.

Na een paar uur begonnen ze te kriebelen. En met de hele dag alleen thuis had ik er niets aan. De radio , T.V. en telefoon kon ik harder zetten.

Buiten in een winkel en bij biljarten had ik veel hulp met het kijken naar gezichtsuitdrukking en lippen.

De hulpmiddelen gingen weer in het doosje en -na 14 dagen-  aanhoorde de vriendelijke dame van Beter Horen  glimlachend  mijn bevindingen.

Geef maar terug en kom over een paar jaar maar weer langs als het slechter gaat.

Opgelucht stond ik weer buiten .

Maar nu, in de coronatijd , zit ik wel een beetje in de problemen. Steeds meer mensen dragen een mondkapje. Nu was ik alleen op mijn gehoor aangewezen.

Ik zag geen lippen meer.

Sinds een week of twee heb ik wat meer contact met een oud-medewerkster van het Reinaldahuis. Ze woont in onze wijk, niet ver van mij vandaan. Ik werd uitgenodigd om bij haar te komen eten. Borreltje vooraf, boerenkool met worst en likeurtje erna. Heel gezellig.

Ze vertelde dat ze de opleiding “doventolk” had gedaan. Wouw!!! Dat was wat voor mij.

Bij meer contact met haar kon ik haar beter “verstaan”. En het is een zeer aardig mens. Dus dat kwam mij goed van pas.

Maar.....wie heeft voor mij een snelcursus gebarentaal ? Dat was ik even vergeten! Nu takel ik toch een beetje af!!!

Tot volgende maand, zonder Sinterklaas, Kerstmis en jaarwisseling????

Waar moet ik het dan over hebben?

Jan Larsen

Aflevering 17

Haarlem, 1 oktober 2020

Kiezen

Deze keer ben ik in grote verwarring. Het is woensdagavond en mijn column moet nog af voor 1 oktober. En het app-je van Paul Mans is net binnen: er staan 3 tafels vrij in het Denkcentrum.

Ik heb ervoor gekozen om nu eerst voorrang te geven aan de column.

En het gaat deze keer over mijzelf.

Jongstleden maandag werd ik 85. Een leeftijd die niet iedereen haalt en dan wil je een feest waar veel mensen bij kunnen zijn.

Maar het is coronatijd. Niet meer dan 3 mensen thuis ontvangen. Het Reinaldahuis zit op slot.

Ik besloot om niemand uit te nodigen. Voor anderen zou dat een onmogelijke keuze worden. Te veel mensen op een.  Dus ik wilde ze voor zijn. Geen feest deze keer. Halen we later wel in.

Het werd 27 sept. Een dag voor mijn verjaardag. Mijn zus en zwager kwamen op de koffie. Alvast vieren.

Maandag -de dag zelf- Wenen aan de telefoon. Mijn neef (die op dezelfde dag jarig is en daardoor een sterke band met mij heeft) had zich een drumstel aangeschaft. Hij gaf mij een drumsolo door de telefoon ter viering van ons beider feest.

Vlak daarna weer telefoon: “Kijk eens naar buiten”. En daar stond op de parkeerplaats een versierde bakfiets met geluidinstallatie. Het “lang zal hij leven” schalde tegen de gevel op. In het open raam stond ik te zwaaien. Ik leek wel de paus.

En toen een kwartier lang meezing liedjes van Johnnie Jordaan tot André Rieu.

Alles wat aan mijn kant woont heeft kunnen meegenieten.

Dat was verzorgd door een schoonzus uit Voorschoten. Ze kwam niet binnen maar heeft foto's en een filmpje gemaakt.

Daarna thuis wel 5 keer de deur open gemaakt voor aanname van diversen attenties.

Veel post.

Deel van de dag al begonnen met beantwoording.

En dan gisteren kwam mijn jongere broer Frank (de meeste van jullie kennen hem wel van het sponsortoernooi). Samen hebben we 20 km. gefietst door de polder en tot slot pannenkoek gegeten hier in het park in het paviljoen.

Bij elkaar 3 dagen feest op een bijzondere manier. Deze feestdag zal ik nooit vergeten.

Ik vond het leuk om jullie daar wat van mee te delen. Hopelijk kan Hans -onze webmaster- de 2 bijgevoegde foto's erbij afdrukken.

Tot de column van november , waarin hopelijk de competitie weer een doorstart krijgt.

Jan Larsen

Aflevering 16

Haarlem, 1 september 2020

Wat een tijd!!!!!

Precies een jaar geleden schreef ik een vooruitzicht voor het jaar 2020. Het zou een topjaar worden. We hadden ons 50-jarig jubileum in het vooruitzicht.     Feest!

Gevierd door een van de grotere en vooral mooiste biljartverenigingen van het district.

Niets is minder waar.

Geen feest.   Een gehandicapte club.    Een lokaal met (corona-) regeltjes.  Laat gestarte competitie.   Zeer mager bezochte clubavonden.

Privé: kleine gezondheidsproblemen. Dat hoort bij mijn leeftijd. Maar wel daardoor veelvuldig bezoek aan doktoren en ziekenhuizen. Neuroloog, dermatoloog, cardioloog, MRI-scan, foto's op de radiologie. Weer een injectie in mijn rechteroog. Onleesbare verantwoordingen door de artsen van wat ze gevonden hebben.

Begin september hoopte ik dat alles achter de rug zou zijn.

Maar gisteren vond ik een hele grote enveloppe in de bus. Het CBR. Oproep voor mijn rijbewijskeuring door een arts en oogarts.

Moet ik komende week daar weer achteraan. Tegenwoordig mag je de keuring laten doen door je eigen huisarts. Maar wie weet een goede (niet te dure) oogarts voor me?

Ons Reinaldahuis: het atrium nog steeds (al maanden) afgesloten voor alle mensen van buiten. Ook hier geen biljarten. Geen optredens van zangkoren of andere performers. Geen broodje “gezond” met een kopje koffie bij de koffiebar.

Geen spellen zoals course-bal, sjoelen, kaarten en tafeltennis.

Ter compensatie staat er een hele grote tent van kunststof op houten plankieren in de binnentuin, bijna tegen de vijver met schildpadjes aan. Daar zou dan gespeeld en koffie gedronken kunnen worden. Na twee weken alles gesloten, want er waren 2 gevallen van corona in huis!!!!!!

Zijn er dan geen lichtpuntjes?????

Ja zeker. Leuke uitnodiging voor een BBQ. Heel gezellig en vooral lekker.

Leuke uitnodiging om met Tom Beemsterboer mee te gaan naar Rosmalen naar de kwalificatie voor een G.P. driebanden-groot toernooi. Genieten van een dagje alleen maar biljart zien op niveau. Helaas kwam Tom niet door de ronde door een ongelukkige verliespartij. Maar wel veel bijgepraat.

Toen pas kreeg ik te horen dat onze Truus (zie mijn I.M. van eind april 2020) geveld is door het coronavirus. Halsoverkop naar de isolatie. Afgesloten van de familie en vrienden. Het was toen het “hoogtepunt” of “dieptepunt” van de besmettingen. Crisistijd. Truus is daar eenzaam, helemaal alleen gestorven. Zelfs het afscheid was eenzaam. Haar as is intussen uitgestrooid op een landelijke “strooiveld” in de buurt van Arnhem. Bij deze wens ik de familie nogmaals sterkte bij de verwerking hiervan.

Ik -en waarschijnlijk alle lezers van deze column- kijk met groot verlangen uit naar betere tijden. Het zal dan wel 2021 worden, hopelijk met een vaccin.

Jan Larsen

Aflevering 15

Haarlem, 1 mei 2020

              Partir cést mourir un peu  (afscheidnemen is een beetje sterven)

Toen ik vorig jaar op me had genomen om elke maand een column te schrijven beloofde ik me zelf om nooit over andere personen (in de biljarterij) te schrijven. Alleen mijn eigen ervaringen, belevenissen en opvallende dingen uit het “grote” leven mochten de leidraad zijn voor mijn stukjes.

Maar deze keer wijk ik af van deze – aan mij zelf gegeven –  belofte.

Aanleiding is de aankondiging dat Martien de Gier (met zijn vrouw Astrid) gaan vertrekken naar het oosten van het land.

Want Martien is in de biljartwereld niet de eerste de beste. Wie kent hem niet? Waar je ook komt of wie je ook spreekt: laat je zijn naam vallen, dan weet iedereen wel iets van zijn/haar eigen ervaringen met hem op te sommen.

Martien heeft dan ook jaren lang voor iedereen de wedstrijdverslagen geschreven in het Haarlems Dagblad. En dat heeft hij steeds met verve gedaan. En...ook steeds eerlijk. Werd er slecht gespeeld? Martien meldde dit onverbloemd. Een goede prestatie? Met dikke letters omschreef Martien deze prachtige “caramboleproductie”. En niet alleen met kille cijfertjes, ook met een beschrijving van de emoties en de uitwerking ervan op het team.

Ja, Martien is/was niet bang om zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. En als je dat doet dan zijn er altijd mensen die daar dan weer wat van vinden. Hij oogstte vaak kritiek die niet mals was. Maar nooit liet hij zich daardoor afschrikken. Hij bleef zeggen wat hij er zelf van vond. Dat is te prijzen en vooral dat is bijzonder. Daarom ook deze column aan Martien gewijd.

Als een doorgewinterde journalist hoort het om ook de hoofdpersoon aan het woord te laten.

Enige feiten: Via vader Cor in de begin jaren 70 mee getroond naar café Fabel en lid geworden van B.V. Suisse. Martien had talent en uit het losse polsje wist hij binnen enige jaren de kaderklassen te bereiken. Deze snelle groei was zeker ook te verklaren door de steun en aanwijzingen van Piet Liefting in Castricum. Martien bracht het tot 1ste klas kader 38-2.

Martien wist dus in zijn verslagen waar het over ging. Man met kennis en ervaring.

Joop Heinsbergen schreef vóór Martien voor het Haarlems Dagblad over onze sport.

Vanaf 1982 ging Martien Joop assisteren. En na een paar jaar stond Martien op eigen benen. Vanaf 1988 tot 2012 produceerde Martien honderden publicaties. En wij biljarters waren er dolblij mee. Onze sport stond in de aandacht. Het beleid van de krant wijzigde zich. En er ging een streep door de biljarterij.

Martien was daar zeer teleurgesteld door.

Op mijn vraag wat voor hem de hoogtepunten in zijn carrière waren, kwam heel spontaan zonder aarzeling het kaderteam van Onder Ons naar voren met als teamcaptain Hans Wijers. Dit was niet alleen een goede biljarter maar ook een zeer aimabele man. Martien noemde hem een vriend die helaas veel te vroeg afscheid van ons heeft moeten nemen.

Toen was het even stil...... Ja, ik heb veel genoegen beleefd aan de organisatie van het Kitseroo/van de Braak kadertoernooi. Meer dan 20 jaar was ik voor dit toernooi deelnemer, organisator en verslaggever . Dat vond ik echt leuk.

Martien, via deze column wil ik je hartelijk bedanken voor alles wat je in Kennemerland voor onze sport gedaan hebt. Je hebt het verdiend, dat ik een uitzondering gemaakt heb op de door mijzelf gemaakte belofte.

Als iemand uit ons gezichtsveld verdwijnt -in dit geval door een verhuizing- gaan de contacten vervagen. Als voorbeeld zijn daar Linda en René Schaap. (zie de titel van deze column).

En daarom roep ik Martien hierbij op om een van zijn laatste bijdragen aan de site van Club'70 nog eens te herlezen. Daarin belooft hij op de hoogte te blijven van ons wel en wee. En ook zelf af en toe een teken van leven te geven vanuit Doesburg.

Van mijn kant kan ik alleen maar zeggen:

en in deze tijd zeer toepasselijk

                               we'll meet again    (Vera Lynn)

Aflevering 14

Haarlem, 30 mei 2020

De tijd staat een beetje stil, maar je gedachten niet.

Je wordt in deze tijd filosofisch. Zo viel ik over de uitspraak van onze minister-president Rutte tijdens zijn laatste persconferentie . Ik heb hem voor mijzelf opgeschreven en wil hem graag met jullie delen.

"De kwaliteit van leven is afhankelijk van tal van zaken die nu (deels) wegvallen, zoals sociale contacten, werk, en allerlei vormen van vrijetijdsbesteding."

Minister Wiebes zei het in eigen woorden wat bondiger: "We willen af en toe met elkaar bier drinken."

Als ik deze uitspraken door mijn hoofd laat rondzingen, komen er vele "maren" opborrelen. Kwaliteit van leven is voor mij op de eerste plaats gezondheid van lichaam en geest. Kwaliteit van leven is ook weer voor mij "erkening dat ik er nog  toe doe."

En pas daarna komen de door Rutte genoemde voorwaarden voor kwaliteit van leven.

De sociale contacten: Voor iedereen zijn die anders in te vullen. Maar herkenbaar zal het veelvuldig gebruik van de telefoon wel zijn. Een achternichtje uit de provincie Groningen heeft mij op afstand "video-telefoon" geleerd. Ze had 's morgens dochter Elske gebaard en drie uur later kreeg ik moeder en kind op de telefoon te zien en zij hoorden oom Jan Ohhh!!!! en Ahhh!!!! roepen. Dat zijn nog eens contacten.

Hier in huis een onderbuurman al een tijd niet gezien. Zijn schoonzusje woont in een aanleunwoning van het Reinaldahuis. Daar geïnformeerd. Vijf minuten ging het over de buurman. Die was twee weken in het ziekhuis geweest met prostaatkanker en kreeg tevens behandeling aan beknelde zenuwen. Ligt nu te revalideren op de 3e etage hier in huis. Daarna 30 minuten haar sores moeten aanhoren. Problemen met eten koken en boodschappen doen, etc. Dat zijn dus ook sociale contacten. Ook ohhhh!!! en ahhh!!!

Maar andere toonhoogte.

Werk: Jullie denken misschien, die ouwe heeft toch geen werk!!! Al lang gepensioneerd!!!

Ho, ho, teken- en schilderopdrachten die voor een bepaalde tijd afmoeten. Onder andere een boekje illustreren: verhalen van mensen die de 2e wereldoorlog overleefd hebben. Voor 4/5 mei af. Deze week moest een hond geschilderd worden . Komend weekend als verjaardagscadeau af te leveren.

Vormen van vrijetijdsbesteding: Via de whatsapp al aan jullie verteld: ik heb namens het huis hier op 4 mei een krans mogen leggen bij het verzetsmonument in het park. Heeft mij emotioneel aangegrepen en vond ik een grote eer.

Mijn caravan verkocht. Een aantal keren op en neer naar de stalling in Vijfhuizen om te onderhandelen. Gelukt. Alles kunnen afronden.

Dat zijn dus voorbeelden van mijn vrijetijdsbesteding. En daar tussendoor was er nog wat tijd voor leuke gedachtespinsels. In mijn geval hele kleine grappige gedichtjes maken. Ik laat er een paar hieronder volgen. Voor sommigen van onze leden “min” en voor sommigen “plus”. En voor die laatste categorie doe ik het zomaar een paar.....

  1. Een mooie massé, is snel passé.
  2. Een creatieve losse, kan niet klossen.
  3. Een zekere aquit, mis je niet.
  4. Een vlotte trekker, voelt wel lekker.
  5. Een rake doorschieter, is een “genieter”.

Etc.   etc.   wie kan er nog een paar aanvullen ? Het is een leuke vorm van vrijetijdsbesteding. En dan nog een biertje binnenkort met elkaar bij Jessica en Bas. Heerlijk!!!!

Jan Larsen