AFLEVERING 7

                             Het wordt een mooie winter

Haarlem, 3 november 2019

We hebben de tijd weer een uur teruggezet. De wintertijd is aangebroken.

Voor mij betekent het, dat we meer binnen zitten, samen proberen het gezellig te maken, de warmte komt niet meer van buiten maar verzorgen we zelf d.m.v. de kachel of centrale verwarming. De recepten uit de keuken zijn ook op het koude jaargetij aangepast: veel meer koolgerechten, maaltijdsoepen en stamppotten. De overhemden met korte mouwen blijven in de kast hangen. Een extra trui onder handbereik.

Ook op de TV zie je de wintersporten veelvuldig langskomen. Skiën, sleeën en schaatsen. En omdat we een schaatsvolkje zijn trekt die laatste sport mijn grote belangstelling. En dan ga ik er niet alleen naar kijken, maar lees ook artikelen die daarmee te maken hebben.

Hieronder laat ik een paar uitspraken volgen die ik in de krant (Haarlems Dagblad) vond.

–                 Zelfvertrouwen geeft je de moed om te blijven dromen.

–                 Ik vond iets waar ik goed in was. Iets waar ik voldoening, energie en geluk uit kon halen. Zo kon ik verder.

–                 Als je een last kunt ombuigen in iets positiefs, maakt je dat alleen maar sterker.

–                 Ik zeg altijd: doe iets waar je goed in bent en steek daar je energie in. Dan kun je alles overwinnen en mooie dingen bereiken. Iedereen is ergens goed in.

Waar komen die wijsheden vandaan, vraag je je af. Ik zou ze verwachten van een coach, een psycholoog, een wijsgeer, een doorleefde oude wijze mens , die het leven kent en daarin ervaring heeft.

Nee, het zijn uitspraken van een piep–jonge vrouw van 24 jr. Zij is in haar jeugd verschrikkelijk gepest in het dorp waar ze woonde (Rottum). Want ze had vuurrood haar. En het pesten ging verder dan alleen maar schelden (vuurtoren!!!). Ook lichamelijk geweld werd niet geschuwd. Onder de blauwe plekken kwam ze vaak thuis. Tegen haar ouders durfde ze niets te zeggen omdat ze zich schaamde. Alleen haar twee dieren (paard en hond) waren haar vertrouwelingen.

Ze werd ouder en vond hulp bij een mental coach. Ze werd zelfbewuster en die rotjaren heeft ze een plekje gegeven. En vooral achter zich gelaten.

Zijn jullie nu een beetje nieuwsgierig geworden wie deze kanjer is? Het is Antoinette de Jong, vorig jaar Europees kampioene allround schaatsen en uitgegroeid tot een powervrouw.

Zelfs nu ik al flink de 80 ben gepasseerd, kan ik van zo'n jong iemand veel leren.

                                     “Laat de winter maar komen”.

Extra aandacht voor de prestaties van Antoinette.

Het wordt dit jaar een mooie winter!!! Voor ieder die dit leesstukje tot zich neemt.

AFLEVERING 6

Haarlem, 3 oktober 2019

Roemenië

Bij het aannemen van de belofte om regelmatig (liefst eens in de maand) een column te schrijven, heb ik van mijn kant bedongen dat het niet altijd over/of een link met biljarten hoefde te gaan. Deze column zal dan ook niets met onze sport van doen hebben.

Als titel heb ik dit verhaaltje “Roemenië” meegegeven, maar het had ook kunnen zijn: “een intiem moment”.

Alle slechteriken komen uit Oost-Europa, zoals uit Bulgarije, Hongaren, Polen, en/of Roemenië. Drugstransporten, mensensmokkel, plofkraken, berovingen en aanrandingen. Je kunt het niet verzinnen of de dader(s) komen uit het Oosten. Vroeger leerde ik dat de “wijzen” uit het Oosten kwamen. Maar dat is echt verleden tijd. Mensen uit hier genoemde landen zijn in onze ogen gelukzoekers uit super arme milieus, uit achterbuurten van grote steden en uit gezinnen waar men lak heeft aan God en Gebod. En omdat er in hun eigen land niets te halen valt, trekt men en masse naar het vrije Westen. En ons land is voor deze lieden een gewild jachtterrein.

Bovenstaande (be)veroordeling van een aantal van onze mede-Europeanen hakt er wel even in. Zo kun je toch niet in het algemeen over mensen denken. Maar ik kom op deze stelling later in dit verhaaltje terug.

Op Schiphol wachten bij de gate – dus als je al door de controle heen bent – is niet altijd een lolletje. Men verwacht dat je toch minstens een uur van te voren aanwezig moet zijn, want je zult de boarding toch missen. Ik begrijp dat niet, maar het kan ook zijn goede kanten hebben. Mijn telefoon gaf een piepje en ik had van de KLM een sms-je gekregen dat de vlucht een half uur vertraagd was. Ik liet het berichtje zien aan mijn buurvrouw die zo te zien ook alleen reisde. Heel vriendelijk bedankte ze me voor de tip en vroeg of ik met dezelfde vlucht meeging. En zo begon een aangenaam gesprek.

Ik ging voor 4 dagen op familiebezoek naar Wenen en zij voor 2 dagen naar haar ouders in Roemenië met een overstap in Wenen. Dat deed ze eens per maand. Ik hoorde dat ze (ca. 40 jaar jong) vloeiend, maar met een klein accent, Nederlands sprak. Natuurlijk vroeg ik of ze Roemeense was. Ja, maar ze was getrouwd met een Nederlander en woonde al 8 jaar in Nederland. En alsof we elkaar al langer kenden, vertelde ze spontaan dat ze arts is en in Leeuwarden woont. Ze had bij aankomst in Nederland in Amsterdam bij moeten studeren omdat haar Roemeense diploma hier niet geldig is. Ik vroeg haar welke specialiteit ze had. “Micro-organisme” . En vervolgens dankte ze me voor het compliment over haar Nederlands. En vervolgens kwam het hele vooroordeel – beschreven in de tweede alinea – eruit. Het bovenstaande was háár mening. En ze had er heel erg veel last van. Terwijl ze toch een eerzaam beroep heeft, voelde ze dat mensen haar op haar afkomst (land van herkomst) (be-)veroordeelde . Ik stelde haar gerust door alleen naar de persoon te kijken en bij voorbaat geen beoordelingen had. Ze werd steeds vertrouwelijker. Haar man was maar 2 dagen in de week thuis. Hij was hoofd-inkoop bij een Grootindustrieel uit Breda.

Zij had voor een groot deel de zorg voor haar 2 kinderen. En ik kreeg een foto te zien van een meisje van 5 en een jongetje van 2. Schatjes. En ongemerkt liepen we al pratend richting de slurf van het vliegtuig. Zij zat op rij 8 aan het gangpad en ik op rij 17 ook aan het gangpad.

Onze koffers werden opgeborgen en wijzelf geïnstalleerd op onze stoelen. En dan keek zij om en ik zag een brede glimlach en ik kreeg een liefdevolle handkus toege(z)waaid.

Een intiem moment.

Conclusie: soms is wachten helemaal niet erg. En.... niet alle Oosteuropeanen zijn schurken.

Jan Larsen

AFLEVERING 5

Haarlem, 1 september 2019

Wim Bernsen

Vorige week kreeg ik een e-mail van het Reinaldahuis. Inhoud: De heer Wim Bernsen is dood. Voor het hele huis was dat een schok. Het was een bijzondere man. Op de eerste plaats was hij bijna 100. Vier jaar geleden kwam hij op TV met een reportage over zijn ultieme wens nog eens een parachutesprong te willen maken. Dat is gebeurd op Texel. Indrukwekkend. En iedereen die hem kende wist dat hij een “leesfanaat” was. Al jaren lid van de bibliotheek was hij begonnen met de schrijver die begon met de letter A. Hij was nu bij R!!!

Voor mijn expositie jl. februari heb ik van hem ook een portret gemaakt.

Bij de e-mail stond ook dat er op zijn verjaardag (19 sept. a.s. dan zou hij 100 geworden zijn ) een bijeenkomst zou zijn in het restaurant voor allen die hem kenden en voor hem wat gedaan hadden. Ik besloot voor zijn portret een lijst te kopen en die voor de bijeenkomst aan de familie aan te bieden. Zodoende stond ik jl. vrijdag bij “Action” in Schalkwijk een eenvoudig donker exemplaar uit te zoeken.

Even later schoof ik aan in de rij bij de kassa. Er waren slechts twee wachtenden voor mij. Even geduld dus. Voor mij stond een moeilijk te definiëren vrouw met een mandje en daarin nog al wat schoonmaakgerei. Sponsjes, dweiltjes en borsteltjes. Je kent dat wel. Ze draaide zich naar mij om en toen pas zag ik haar gezicht. De rest was totaal bedekt. Op een snikwarme dag had ze van kop tot voet bedekkende kleding. Een Moslima, in de traditionele outfit. Inclusief een strakke hoofddoek. Een vrouw van rond de 50, die ongeveer tot aan mijn kin kwam en redelijk van omtrek was. Zij keek mij aan met glimlachende ogen en zei bijna accentloos: “Gaat u maar voor”. Ik protesteerde een beetje en zei: “Dat hoeft niet, hoor”. Maar ze was resoluut. U heeft maar één ding. Ze deed een stap opzij en tamelijk dwingend wees ze naar mijn nieuwe plekje. Geen ontkomen aan. Ik dacht in een flits: “Nou wordt ik toch echt oud: de oudjes gaan voor!“ Ik bedankte haar omstandig en zo stond ik achter een zeer flinke, jonge Hollandse vrouw. Die was ook de moeite waard om te zien. Kon haar recht in de ogen kijken (even groot als ik), maar ik denk dat ik er qua volume 2 x inpaste. Deze jonge dame had mijn plaatsverwisseling gevolgd en zei zeer vriendelijk:  “Ja, je moet vriendelijk zijn tegen elkaar. Dat hoort toch zo. Het is U gegund”.

Heimelijk wilde ik dat ik daar wat langer had kunnen staan. Ik voelde me heerlijk op mijn gemak. Natuurlijk was mijn lijst snel afgerekend en ik liep nog nadenkend naar de roltrap Action uit. Beneden aangekomen dacht ik plots: “shit.... zo'n geëmancipeerde Europese/Hollandse zeer vriendelijke moslima had ik wel kunnen vragen of ze lid wilde worden van een oer-Hollandse biljartclub, waar ook dames lid van zijn!”

Wat zou haar antwoord zijn?

Wim Bernsen zou eens moet weten wat zijn afscheid van het leven indirect op buitenstaanders teweeg gebracht heeft. Het was een fijne gedachte. Dank je wel,Wim.

Jan Larsen

Aflevering 4

Haarlem, 6 augustus 2019

Een idee voor een gratis middagje uit!

Al heel wat jaren geleden – de jongsten van onze club waren nog niet geboren –  midden in de jaren 70, was ik met mijn vrouw Anne en een aantal vrienden en vriendinnen met vakantie op het eiland Texel. We hadden een huisje gehuurd in het zuidelijk deel van het eiland. Een aanrader. Maar dan spreek ik over...toen!

Op een middag wilden er vier van het stel een middagje shoppen in Den Burg. De hoofdstad (of dorp). Ik en Anne en Bert en Elly. Na twee uur slenteren even een terrasje pakken. Het was druk en het weer werd wat koeler. Dus naar binnen. We vonden een tafeltje vlak bij het biljart. Daar stonden vier jonge mannen hun kunsten te vertonen. Tja, dan moet je mij hebben....... Ik kon mijn mond niet houden. Na een mislukte stoot zei ik : die moet je ook niet zooooo nemen, maar andersom.

Zegt er eentje:  Hé, wijsneus, kun jij het beter dan? Ik trok mijn schouders op. Nou zei hij: laat dan zien wat je kunt. Wil jij een potje tegen mij? O.K. Prima. Ja, maar niet voor niets. Wie het eerst de 60 haalt, betaalt voor ons een rondje. Ik antwoordde: maar dan ook voor mijn gezelschap, ieder twee consumpties. We gaven elkaar ter bevestiging een hand.

Ik moest het doen met een keu uit het rek. Maar het was geen slechte. Mijn tegenstander mocht beginnen. Ik ken zijn naam niet eens. Hij maakte er drie. Ik sprokkelde er een paar bij elkaar en na vier beurten stond het 11 om 16 voor mij. Toen kwam er een aanvangsstootje voor mij en met een beetje geluk maakte ik in een mum van tijd de 60 vol. Halverwege de serie probeerden de maten van mijn tegenstander met wat flauwe opmerkingen mij uit mijn spel te halen. Maar toen was ik nog jong en veerkrachtig. Ik kon gewoon doorgaan.

En na mijn overwinning kwam de ware aard van de Texelaars naar boven. Hij gaf mij een welgemeende hand. Meteen werd de bediening geroepen. En we kregen alle vier een consumptie. Heb je echt verdiend,zei hij. Ik wist niet dat je zo goed was! Wat kun jij goed spelen! Zijn eigen maten kregen er ook eentje van hem.

We hebben daar nog een uurtje gezeten en na nog een biertje zijn we heel vrolijk weer naar ons huisje gegaan. Daarom geen kwaad woord over Texel. Er wonen daar prachtige mensen die tegen hun verlies kunnen.

Advies: wil je onbezorgd op vakantie ? Neem de boot naar Texel en je wordt niet teleurgesteld.

 

Reactie Peter de Wit:

"Een korte reactie op het leuke stukje van Jan Larsen. Nu komt toch de aap uit de mouw. Ik heb het altijd al gedacht, die Jan is een broodbiljarter".

 

Aflevering 3

Haarlem, 8 juli 2019

Tweemaal plotseling bezoek

Bij mijn (supporters-)bezoek in Hoorn ontmoette ik Tom Beemsterboer.

Voor de nieuwe leden onder ons: Tom is de zoon van Truus Beemsterboer . En Truus was in de negentiger jaren – vorige eeuw –  voorzitter van Club'70.

Tom beloofde bij die ontmoeting om snel eens bij mij langs te komen. Zondag 16 juni werd om vijf uur 's middags aangebeld. Daar stond Tom.

Ik was aan het koken. Alle kookplaatjes uit. We hebben twee uur lang geweldig gezellig bijgepraat. En oude herinneringen opgehaald.

Een daarvan was: in de kelder van de verf- en behangzaak aan de Bloemendaalseweg stond een biljart. En elke zaterdagochtend waren wij daar aan het trainen.

Tom was ca. 14/15 jaar. Tom werd al gauw bij ons lid en opgenomen in het eerste libre – team . Club'70 speelde toen bij Kennemerland van Tom Wisker aan de Rijksstraatweg (Voor de nog niet zolang biljartende leden: Kennemerland was een feestzaal met twee verrijdbare biljarts die onder het podium geschoven konden worden, zeg maar een multifunctionele uitgaanscentrum; red.).

Tom vertelde dat zijn moeder was opgenomen in Sint Jacob in de Hout (Heemstede), omdat het niet verantwoord was dat ze zelfstandig zou blijven wonen.

Ik beloofde om haar spoedig te bezoeken.

Een paar dagen later (20 juni) stond ik bij Truus voor de deur. Truus deed zelf open.

Ze keek mij aan en het duurde misschien 10 seconden, maar toen kwam een langgerekt  OOOOHHHHH.....Jan Larsen. “Komterin”.

Dat was dus het tweede plotselinge bezoekje, nu bij Truus.

Het was bij Truus heel gezellig. Ze is nu 90 en goed aanspreekbaar. Wel vele malen hetzelfde vertellen, maar dat mag op die leeftijd. En aanwijzen op foto's wie het allemaal waren die erop stonden. Ze had niet meer zoveel interesse in wat er tegenwoordig op de Club gebeurde. Maar het spelletje had nog een warm plekje bij haar.

Toen ik zo eens rond keek zag ik meteen naast de deur een schilderij hangen dat ik vroeger (1985) heb geschilderd van het winkelpand in Bloemendaal. Dat was ik al lang vergeten. Ik heb er maar een foto van gemaakt en bij dit verhaaltje gezet.

En Truus is best nog een beetje trots op wat ze vroeger gedaan heeft. Want recht tegenover haar bed (liggend kan ze het zo zien) hing de ingelijste oorkonde van haar “lid van verdienste” van Club'70.

Ik ging met een zeer tevreden gevoel weer terug naar huis. We mogen Truus niet vergeten.

Jan Larsen

Tussen Aflevering

Haarlem, 2019.06.16

Nel Jansen overleden

Wat een bijzondere, warme en inspirerende vrouw is van ons heen gegaan. Wij kennen Nel natuurlijk vooral door de feestjes en bijeenkomsten voor de vereniging waar ook de partners bij uitgenodigd waren.

Maar via vader Charles en zoon Pieter had de familie Jansen een eigen plek in onze club. Charles is erelid. Hij was (is) het langste lid vanaf de start van Club'70. Maar de familie Jansen was vooral belangrijk voor ons omdat Jan Willemse (oprichter van Club'70) de oom was van Charles en Nel. En jarenlang was ook Christel Willemse -als nicht- de vertegenwoordigster van de familie.

Als er iets te doen was op de club, was Nel altijd aanwezig. En dan bracht zij altijd de feestsfeer mee. Plagend en lachend daagde zij ons uit tot vrolijkheid en  mee feesten.

Wat kon zij vroeger genieten als aan het eind van de avond pakketjes werden uitgedeeld voor de feestdagen (rond de Kerst). Je kon Nel niet blijer maken dan met een portie paling. Zelf ben ik niet zo'n feestvarken, maar was Nel in de buurt dan moest je wel meedoen.  En liefst een beetje -opzichtig- vals spelen.

Dat wij als Club'70-ers door de jaren heen voor buitenstaanders zo'n goede sfeer uitstralen is zeker niet op de laatste plaats te danken aan de familie Jansen met Nel fier voorop.

Wij zullen Nel enorm missen. Wij vinden de troost bij elkaar. We wensen de familie en vooral Charles ook die troost en veel sterkte in de komende tijd.

Jan Larsen

Aflevering 2

 Haarlem, 2019.06.05

De ballen !!!!!

De laatste week van jl. maand mei reed ik met mijn caravannetje naar het Drentse Zwiggelte. Leuke kleinschalige camping. Vlak bij Westerbork, waar ook het herdenkingskamp uit de tweede wereldoorlog ligt.

Doel van deze korte uitstap was een bezoekje aan een goede vriendin die aan het bijkomen is van een aantal keren chemotherapie en bestraling (slokdarm). Haar huis ligt in Witteveen aan de Bosweg op ca. 10 km. van mijn camping.

Zij woont daar prachtig in een oude (gemoderniseerde) boerderij met groot erf erom heen. Grote oude bomen: eiken en linden en hier en daar een berk. Uitkijkend op het land van boeren . In deze tijd van het jaar prachtig met rechte sporen omgeploegd.

Haar Bosweg kruist na ca. 500 meter de provinciale N381. Daarom zijn daar hekken geplaatst en met een fiets kun je zigzaggend oversteken. Voor auto's doodlopend.

Nog vóór ik kon vragen hoe het met haar ging, kwam ze met een sensationeel verhaal. Eind februari jl. werden de bewoners uit die buurt opgeschrikt door een vreselijk lawaai. Waar kwam dat vandaan? Men vond al gauw twee schapen met doorgebeten halzen. Verderop bleef het lawaai aanhouden. Een kudde koeien was losgebroken en niets ontziend braken ze door het schrikdraad heen op weg naar de N381. Je kon er op wachten. Twee auto konden een confrontatie niet meer ontwijken en reden zich total loss. Gelukkig geen gewonden of erger. Alleen een koe overleefde de clash niet. Uit sporen bleek er een wolf langs gekomen te zijn. Waarschijnlijk op weg naar de Veluwe waar een vrouwtje op hem wachtte. Een spoor van ravage achterlatend.

Toen dacht ik: De kranten staan vol van de vreugdevolle terugkeer van de wolf op de Veluwe. Met ongeduld wordt gewacht op een jong nest. Aanwinst voor de Natuur. Maar de ellende die ik hierboven beschreef kent niemand.

De journalisten snappen er de (biljart-)ballen van !!!!!! De boeren snappen van de journalisten ook de (biljart-)ballen !!!!!! En ik snap daar ook de (biljart-) ballen van!!!!!

Overigens gaat het met mijn vriendin redelijk goed.

Jan Larsen

Aflevering 1

Haarlem, 2019.05.12

Beste allemaal,

Het was wel even schrikken toen we plots gevraagd werden om in Hoorn de gewestelijke kwalificatie wedstrijden van de C1 te spelen. Andere teams waren uitgevallen. René was meteen bereid en Peter moest even nadenken maar zei toch ook snel : "ja!!!!" . Ik zelf had mij al op inactief gesteld. Maar ik kon mijn teammaten niet in de steek laten. We moesten nog een 4e man/vrouw zien te vinden. En Wil vond het wel gezellig om mee te gaan. Het vorige weekend was ze ook present bij de 3-banders. Op de laatste dag (jl. vrijdag) hoorden we dat onze poule maar 3 teams had. D.w.z. dat iedere speler maar 2 partijen hoefde te spelen. Bij 4 teams zou Tom meegegaan zijn. Dat had hij al toegezegd. Met dank daarvoor, was zijn aanwezigheid niet nodig.

Het was al met al een heel gezellige, genoeglijke en sportieve dag. Maar niet erg succesvol.  Kwam dat omdat buiten de zon volop scheen en binnen de gordijnen dicht bleven? Of hadden we ons te kort kunnen voorbereiden om tegen kanjers van andere districten te spelen?

Biljarten is soms ook een kwestie van geluk hebben. Komt een bal gemaskeerd te liggen? Geeft de tegenstander "rotballen" weg? Vragen ze je iets te drinken als je net wil stoten? Feit blijft dat zowel René als Peter in beiden partijen tegen een nederlaag aan liepen. Ik zelf won beiden partijen. De eerste ronde waren we alle 3 gewoon slecht. Zwaar onder ons kunnen. Dat ik won was -zoals eerder gemeld- geluk.

In de tweede ronde kon Peter niet over zijn dip heen komen. René herpakte zich en speelde een mooie partij met 11.00 gemiddeld. De pech was dat zijn tegenstander er al gauw een serie van  80 tegen aan gooide. Dat heb je niet een-twee-drie ingelopen. En ik dacht: mijn geluk van de 1ste partij zal toch niet ineens weg zijn.  En zo was het ook. Met een moy. van ruim 6 kon ik de sympathieke Ronald Kok opknappen. Eindresultaat : ons team 2x verlies en daarmee als laatste geëindigd. Geen plaatsing voor de beslissingswedstrijden van volgend weekend.

En dan nog een verfrissende ervaring m.b.t. de wedstrijdleiding. De scepter zwaaide Thea de Weerd. Deze dame begon geroutineerd 40 mannen toe te spreken. Welkom en een korte uitleg over de indeling en de taken die wij op ons moesten nemen: spelen,schrijven en tellen. Daarvoor had zij alle papieren zoals schema's, tellijsten en naambordjes klaar gelegd. Ook werden de tafels voorzien van kaderlijnen.  Ze was voor ons tevens de vraagpaal als we iets niet wisten. En dat alles met een natuurlijk gemak. Was een partij uit dan werd de tafel schoongemaakt en waarschuwde ze de volgende spelers. Waren die aan het schrijven of tellen, dan zorgde ze voor vervangers. En zo konden we zonder ergernissen heel plezierig ons programma vervolgen.

Toen wij klaar waren zorgde ze dat een iemand René afloste met schrijven van een andere partij, zodat wij -uitgespeeld- bijtijds naar huis konden gaan.

We hebben haar een groot compliment gegeven .  Zo doe je dat als wedstrijdleider. Daarom stuur ik dit verslagje ook aan haar toe.

Daarom schreef ik bij de aanvang van de 2e alinea dat het een genoeglijke dag was. Mede door de uitmuntende organisatie.

We hebben een prachtige ervaring gehad en de dag afgesloten met "pannenkoeken" eten.

Voor de laatste keer de teamleider van het C1 team:     Jan Larsen

 

Hoi Jan

Dank voor deze lofuitingen.

Remco deed dat al na afloop van de 3 rondes die zijn team in de B1 klasse speelde. Jullie team was met één ronde al klaar. Voor mij is het een plezier om het te doen. Met voorbereidingen, uitleg en waar nodig  helpen. Als dat naar tevredenheid van de spelers is, ben ik ook tevreden. Dat motiveert mij om dit te doen. Dan is het leuk werk! Ik heb gisteren ook een mooie dag gehad. Fijne mensen om mee te werken. Dan neem ik de tijd om rustig te zitten kijken of een praatje te maken. Dat niet iedereen tevreden was over eigen spel, daar kan ik niks aan doen. En niet iedereen kan winnen. Dat is een gegeven in de sport.

Ik wens jullie een fijne zomer. En veel plezier in jullie verdere 'biljartcarrière'

Met vriendelijke groeten,

Thea de Weerd