Doesburg dus

 

HET IS ZOVER……………Afscheid van Haarlem!

Ja, echt! Astrid en ik gaan definitief in september verhuizen naar Doesburg. En dat betekent naast een afscheid van al onze vrienden, kennissen en geboortestad ook afscheid nemen van Club’70! Helemaal als een verrassing komt het niet bij jullie; wij hebben niet onder stoelen of banken gestoken dat dit verhuisplan er was tenslotte.

Maar dan komt er ineens een coronacrisis en tsja wat doe je dan? Doorgaan? Zitten blijven? Toch maar rondkijken en uiteindelijk dus Doesburg. Aan de Begoniastraat 13 vonden we een leuke woning, contacten waren snel gelegd, prijs overeengekomen, eigen huis in de verkoop (meer dan 20 kijkers binnen twee dagen!!), financiën geregeld en 1e of 2e week september is het zover.

Gaan we ons thuis voelen daar? Krijgen we heimwee? Lukt het daar om een leuk sociaal bestaan op te bouwen? Wij denken van wel. Ondertussen blijft alles en iedereen in en om Haarlem natuurlijk binnen bereik. We gaan het land niet uit! Met anderhalf uur tuffen we terug naar de Randstad, dus jullie zijn bij lange na niet af van de Gier Cs. Bij het bestuur hebben we aangegeven op de hoogte te willen blijven van het reilen en zeilen van Club’70 EN we blijven donateur.

Biljarten daar? Nou, dat is wel de bedoeling mits het kan op dezelfde basis als bij Club’70. Wel lid – geen officiële verplichtingen. OK, een stukje arbitreren of een vrij toernooitje zal wel lukken. Gaat wel Doetinchem worden (De Veemarkt), want in Doesburg is het dun gezaaid met biljarten in clubverband. Verder willen we veel bewegen (fietsen, wandelen) en waarschijnlijk ook wat trainen in een sportschool. We moeten toch ook een beetje fit blijven tenslotte.

En het huis verdient wat renovatie. We willen het echt naar ons zin maken. Voordeel is dat de basis er staat; het pand is goed onderhouden. Toch gaat er wel wat tijd in zitten om alles in orde te krijgen, maar ja…………bijna pensioen dus tijd zat! Astrid en ik wensen jullie allemaal veel gezondheid, corona-bestendigheid, plezier straks weer aan het biljart en veel succes in de Pk’s en competitie. Wij volgen het van afstand, maar zullen echt wel af en toe in het Denksportcentrum opduiken. Jan Willemse Toernooi of zo? Zou zomaar kunnen!

Misschien zien we elkaar nog voor september mocht de horeca weer open gaan. Wel houden wij ons (nog) verre van groepen mensen, dus een bezoek aan de clubavond of zo zit er waarschijnlijk niet in. Het gaat jullie goed! En mogelijk tot ziens in………………Doesburg!

Astrid en Martien de Gier

Truus Beemsterboer overleden

I.M.

In memoriam Truus Beemsterboer,

Het is vandaag woensdag 29 april 2020. En in het Haarlem Dagblad las ik dat “onze” Truus Beemsterboer is overleden. De overlijdensdatum was al eerder op 19 april en de uitvaart was j.l. vrijdag 24 april.

Waarom “onze” Truus?

Truus was lid van verdienste van Club'70. En we hebben veel met haar en haar kinderen meegemaakt. De familie Beemsterboer hoorde bij Club'70. Eind jaren 70 kwam zij bij de club. Haar man Theo speelde al lang bij Vredenburg Bloemendaal -schuin tegenover haar woonhuis en winkel. En Truus was altijd geïnteresseerd in het biljarten. Onder de winkel zette zij een eigen tafel neer in de kelder vooral ook om zoon Tom de gelegenheid te geven zorgeloos te trainen. Zij koos ervoor om niet bij Theo te spelen, maar kwam naar de Arnoldystraat (Eerste Haarlemse Biljartacademie) om zich aan te sluiten bij onze vereniging. En binnen een paar jaar waren ook Tom en Thea (zoon en dochter) bij ons lid.

Ik was in die tijd voorzitter en had de oprichter Jan Willemse opgevolgd. Midden jaren 80 werd het tijd voor wisseling van de wacht. En Truus volgde mij met “Grand Allure” op. Zij maakte historie om als eerste vrouw in een mannenbolwerk het voorzitterschap op zich te nemen. Zij maakte daardoor de weg vrij voor andere vrouwen om ook te gaan biljarten. Voor Truus was het prettig dat Christel Willemse ook al lid was. En zo hebben die twee samen onze vereniging de naam gegeven van een vrouwvriendelijke vereniging. Tot op de dag van vandaag hebben wij de meeste damesleden vergeleken bij andere clubs. Truus heeft zich altijd ingespannen voor de gelijkwaardigheid van de vrouwen in de mannenwereld.

Truus was altijd zeer betrokken bij iedereen die bij het biljarten betrokken was. Zij ging als het even kon altijd kijken bij ieder van ons, bij voorwedstrijden en finales. In die zin zette zij voort wat Jan Willemse begonnen was: een vereniging bestaat niet uit individuen, maar uit de verbondenheid van haar leden. Truus was daar een voorbeeld van. Zelf had ik het voorrecht om haar een vriendin te noemen. Vorig jaar kwam ik nog bij haar op bezoek (ik schreef daar een column over) en het was als vanouds: vrienden onder elkaar. Daardoor werd ook het contact met Tom nieuw leven ingeblazen. Helaas is vorig jaar dochter Thea overleden. Dat heeft Truus erg aangegrepen.

Wij condoleren de familie met het overlijden van onze Truus. Wij gedenken haar als een bijzondere vrouw waar we veel aan te danken hebben. We wensen Nelleke en Tom en hun familie sterkte bij de verwerking vooral in de komende tijd.

Namens Club'70: Jan Larsen

Sponsors

Tijdens de Coronacrisis even géén verversing van de Sponsor van de Week, maar zolang als de ellende duurt hier een compilatie van álle sponsors.

Improviseren

IMPROVISEREN: combinatie van inzicht, techniek en training!

“Hoe kom je nu bij die kopregel?”, zult u mogelijk denken. Nou, liefhebber als ik ben van veel verschillende (team)sporten volg ik ook het voetbal. Vooral topteams als Barcelona, Manchester City, Bayern München, Juventus, Liverpool etc. hebben mijn aandacht. Ik zie dan systeemvoetbal, dat vooral door Pep Guardiola (Man.City) heilig is verklaard. En onlangs schreef ik hier een stukje over systeembiljart, waar ons driebandenteam erg mee bezig én succesvol is.

En nu komt het: ik schreef o.a. dat je als biljarter je individuele kwaliteiten, je eigen zekerheden nooit ondergeschikt moet maken aan het “systeem”. M.a.w. het systeem is een fantastisch hulpmiddel, maar niet zaligmakend. Die mening gaf wat controverse; niet iedereen was/is dat met mij eens en dat hoeft ook niet. Toch voel ik mij gesterkt in die mening als ik die topelftallen uit Duitsland, Engeland en Spanje de laatste weken zie opereren. Zij struikelen meer dan voorheen-in/over het aangeleerde systeem! Barca is soms onherkenbaar, Liverpool ineens kwetsbaar, City en Juventus wisselvallig en –in mindere mate- Bayern grillig. In een teamsport maak je afspraken en train je patronen. Ja, óók bij voetbal worden (loop)patronen getraind zodat iedere speler weet wat er om hem heen gebeurt bij balbezit en balverlies. Als individuele sporter (biljarter), maak je die afspraken a.h.w. met jezelf en train je de looplijnen tot je een ons weegt, ze met je ogen dicht kunt spelen.

Maar……… als de omstandigheden een andere aanpak vergen, de samenstelling van je team verandert, het veld (laken) zwaar loopt, blijkt het géén automatisme dat alles bij het vertrouwde systeem blijft. Kortom: dan is improvisatie gewenst, aanpassing aan de nieuw ontstane situatie. Barca had Xavi, Iniesta en Busquets als creatief middenveld. Xavi en Iniesta stopten en dat had een enorme impact op het spelsysteem. Nog steeds prima, maar bij lange na niet zo dominant. Na Bayern omgetoverd te hebben tot een voetbalmachine vertrok Guardiola naar City. Zijn voetbaldoctrine werkt daar ook, maar anders dan bij Bayern en eerder Barca. En waarom? Je moet er de spelers voor hebben! Je moet die 22 mannen (niet 11, maar 22 plus de keeper) volledig naar jouw idee laten acteren. Lukt dat – kijk naar Liverpool vorig seizoen- dan ben je onoverwinnelijk en rijgen de successen zich aaneen. Lopen er echter door transfers en blessures ineens heren tussen die het niet snappen, die het systeem niet oppakken dan dondert alles in elkaar en ben je kwetsbaar. Dat is momenteel bij City aan de hand. En ze kunnen niet improviseren, ze kunnen het aangeleerde niet loslaten om bijvoorbeeld wat opportunistischer te gaan voetballen. De tegenstander speelt hier ook nog eens op in, want ook die teams staan niet stil.

Wil je dat keren, wil je weer dominant worden dan moet je tijdens wedstrijden in staat zijn om te schakelen. M.a.w. je moet meerdere systemen en variabelen in je spel kunnen leggen. Bij basketbal zie je vaak een spelbepaler die met zijn vingers een aanvalspatroon aangeeft bij balbezit. Kennelijk zijn er net zoveel systemen als vingers want als je echt oplet dan zie je ineens andere looplijnen bij het opsteken 1,2 of meer vingers. Improviseren dus al naar gelang de situatie binnen de aangeleerde patronen.

Als biljarter heb je dat ook. Het materiaal kan e.e.a. bepalen (Royal Pro-lakens!), je tegenstander heeft invloed, je gevoel voor de ballen op het moment, je afstoot, bandafslag, noem maar op. En daarbinnen moet je kunnen schakelen, improviseren. Maak je naar mijn mening echter de fout om het systeem zalig te verklaren, dan ben je star in je spelopvatting en dus kwetsbaar.

Ach, dit soort overpeinzingen houden mij bezig op rustige momenten tijdens mij werk of als ik bijvoorbeeld voetbal zit te kijken. En het zijn allemaal mensen die het moeten uitvoeren, geen machines! Kijk maar naar de soms kolderieke fouten die men maakt. Jammer is het dan ook dat je vooral in de voetballerij net zo goed bent als je laatste wedstrijd en ik weinig oprecht spelplezier zie op de velden. Behalve bij Chelsea dan! Maar ja, die hebben een coach gebouwd uit voetbalgenen. Een mens met gevoel voor relativering, humor en jonge spelers met al hun fouten. Maar dat is weer een heel ander verhaal……..

MdG